Unuiĝintaj Nacioj informado kaj la internacia lingvo Esperanto

La reto de 63 Informaj Centroj de Unuiĝintaj Nacioj estas fundamento de la kapablo de la Organizaĵo atingi homojn tutmonde kaj disvastigi sian historion inter ili en iliaj propraj lingvoj. Tiuj centroj, laborante kune kun la UN-sistemo, kunlaboras kun la informaj kaj klerigaj institucioj, registaroj, civilaj socioj, kaj privataj sektoroj. Ili ankaŭ subtenas librejojn kaj […]

a través de Informaj Centroj de Unuiĝintaj Nacioj — un esperante

Anuncios

Aventuroj de pioniro de Edmond Privat

Privat
Edmond Privat (1889-1962)

Aventuroj de Pioniro estas aŭtobiografia verko de Edmond Privat (1889-1962); ĝi aperiĝis en la libroserio Stafeto, beletraj kajeroj n-ro 17, J. Régulo Eldonisto, Presejo Gutenberg, La Laguna, Tenerife, 1963. Tajpopreta kaj prologita de Henri Vatré, kun la helpo de Paul Bouvier, bofrato de Privat, kaj interkonsente kun la eldonisto por ĝia postmorta publikigo. Tralegante la detalojn de tiu ĉi olda kaj flaviĝinta libro, perdita en la bretoj de mia laborĉambro, oni malkovras interesajn travivojn en la esperanta movado tra longa periodo depost 1906. Mi estas nun releganta ĉi tiun verkon emocie kaj delice, tralegante la interesajn ĉapitrojn rakontitajn kun facila, klasika, zemenhofa stilo. Korfrapas la noto pri la morto de Zamenhof, Privat rememoras la lastan fojon ke li vidis lin vivantan sed tre malsanan kaj senfortan. Nun kiam oni plenumiĝas la 100-an jariĝon de la forpaso de tiu homa referenco, ni la nunaj esperantistoj sentas sin komunikiĝantaj al tiuj homoj kaj eble ankaŭ al tiu epoko ligita al belaj utopioj kiel estas Esperanto.

Grietje Buttinger (1924–2017), eltranĉaĵo de la Revuo Esperanto (Majo, 2017)

Grietje Buttinger (1924–2017)
Grietje Buttinger (1924-1917)

En la aĝo de 92 jaroj, s-ino Grietje Buttinger forpasis la 28-an de februaro 2017.Sino Buttinger naskiĝis Grietje Haisma la 27-an de oktobro 1924 en Drachten, Nederlando. Ŝi renkontis Philip Buttinger en 1940 kaj venis al Anglujo en majo 1948 por edziniĝi al li. Ili havis 9 infanojn, kaj la familio loĝis en granda domo en Londono. Post la esperantistiĝo de Philip, li kaj s-ino Buttinger komencis gastigi esperantistojn el la tuta mondo. Dum la jardekoj pli ol 4000 homoj gastis ĉe ili kontraŭ tre modesta kosto. Postla morto de Philip kaj ankaŭ post transloĝiĝo al alia domo, s-ino Buttinger daŭrigis la gastigadon. Dum la UK de 2013 en Rejkjaviko, pro la multjara gastigado, s-ino Buttinger estis honorigita per Diplomo pri Elstara Agado de UEA. Laŭ la propono de la familianoj, Esperanto Asocio de Britujo ricevas mondonacojn ŝiamemore.

La canción del pirata de José de Esproncedada

José de Espronceda (1808-1842)

En mis clases de literatura durante el bachillerato, a menudo me sentí atraído por el encanto de la literatura y de la poesía comentada por el profesor D. Pablo Pou Fernández, sensible, azoriniano y poeta. El profesor de literatura y lengua, explicaba muy inspiradamente mientras paseaba entre bancos de los escolares, sentados de dos en dos y distribuidos en el aula con ventanales hacia el patio de recreo y deportes de aquel instituto de la calle Enrique Wilson. A veces leía textos originales mientras paseaba con miradas intermitentes hacia los jóvenes oyentes y también con otras que se perdían cabiladoras; a su vez, con voz mezclada con la complacencia y disfrute transmitido por el brillo de sus ojillos cargados de cierta picardía. La canción del pirata de José de Espronceda es el poema arquetipo del movimiento literario romántico que suele quedar grabado en la memoria si bien, con el tiempo, algo difuso ya. Es un canto a la libertad sinigual con imágenes de espacios marinos en movimiento «…olas de plata y azul…» y el viento sobre las velas hinchadas y proa abriendo caminos en la mar como hacia el futuro que me parecía esperanzador entonces; con la salina brisa marina acariciando con su frescor la cara y  enmarañando el pelo, el espíritu queda bien expresado en los siguientes versos (3ª estrofa, versos 26-29).

Que es mi barco mi tesoro
Que es mi dios mi libertad
Mi ley la fuerza y el viento
Mi única patria la mar

A veces me pasa, no se explicarlo bien, me vienen imágenes y evocaciones como recuerdos de cosas lejanas quizás perdidas en lo profundo de la conciencia; eso me ocurrió durante el tiempo desvelado la otra noche.

La partida de bautismo de José de Anchieta, artículo de Eliseo Izquierdo

anchieta_dsc0026
Estatua del Padre Anchieta (Bruno Giorgi, Anchieta, detalle, 1960), situada en Glorieta del Brasil, La Laguna, Tenerife (Foto: Leandro Trujillo).

Eliseo Izquierdo ha enviado un artículo al periódico EL DÍA y se ha publicado en su edición de hoy, día 7 de abril de 2017; es una fecha importante dentro del calendario y particularmente destacada en la agenda de los anchietanos, como denominamos a quienes están cerca del Proyecto Anchieta, que se relaciona con los esfuerzos dedicados a recuperar la memoria, bastante diluida por aquello de que esta capacidad humana y social suele ser muy frágil. El Cronista Oficial de La Laguna, con mucho tino para estas cosas, ha titulado su artículo «Hablar hoy de Anchieta». En efecto, hablemos una vez más, como decía el estribillo de una célebre canción popular, pero no por última vez; es un deber, hablemos del Padre Anchieta y de su obra y de cómo la inercia impregnada en algunos estratos sociales de decisión sigue actuando en sentido contrario a las aportaciones, de mucho mérito, realizadas en las últimas décadas por estudiosos de la obra del sabio lagunero. Hoy, de nuevo, es la pluma del cronista oficial de La Laguna, Eliseo Izquierdo; periodista que suele palpar, como un médico traumatólogo, partes doloridas del tejido social; es buen conocedor de los entresijos anchietanos porque ha dedicado mucho de sí mismo en este proyecto de recuperación de la memoria del Apóstol del Brasil, no en solitario sino junto a un colectivo ciudadano amplio con el que comparte el anhelado proyecto del establecimiento de la Casa de Anchieta de la lagunera Plaza del Adelantado. Se destaca esta fecha importante del año 1534, la que figura en la partida de bautismo de José de Anchieta, un importante documento que marca el inicio de nuestro Padre Anchieta como vecino de La Laguna. Compartimos con D. Eliseo Izquierdo todo lo que aquí nos dice y esperamos que ayude a despabilar a quienes padecen de oído distraído. Como siempre, muchos seguimos atentos al caminar del santo tinerfeño y nos sentimos tocados por sus manos que magistralmente supo plasmar sobre bronce el escultor brasileño Bruno Giorgi en la magnífica escultura de la Glorieta del Brasil.

Grietje Buttinger (1924-2017)

 


grietje-buttinger.thumb.jpg.83687165ff6464adcd01cb3fd20f4a17
Grietje Buttinger (1924-2017)

Eble hazarde, lastajn tagojn mi refoliumis Aŭtobiografio de nederlanda SS soldato en Anglio (Philip Buttinger, 1993). Pro tio mi ekvolis sccii iom pri Grietje kaj ŝia familio en la estanteco, tiel mi eksciiĝis pri la forpaso de tiu ĉi inda persono, okazinta en Londono nur antaŭ kelkaj tagoj, la 27-an Februaro 2017. Pro profesia vojaĝo al Britio en la lastaj okdekaj aŭ eble en la unuaj naŭdekaj, mi unuafoje vizitis Anglujon. Mia flugo Tenerife-Londono havis malfacilaĵojn pro la veteraj kondiĉoj tiam, cetere tipaj de vintro kaj Februaro, ĝi malfruiĝis kelkajn horojn, tial mi atingis la aerodromon (Gatwick Airport) je ne bona horo proksime la noktomezo, kaj kun multe da neĝo sur la urbego kaj ĉirkaŭaĵoj. Mi trankviliĝis kiam mi estis bonricevita ĉe la pordo de la Buttinger hejmo fare de Grietje agrablamiene; Philip estis tre alloga kaj interesa viro kun agrabla voĉo kaj fina konversacio; ili helpis min orientiĝi por fari kelkajn vizitojn al londonaj sciencaj muzeoj, por havigi informojn por mia muzea laboro, kiu konsistis en diversaj agoj je la kolekto de sciencaj instrumentoj kaj elementoj de naturhistorio ekzistanta en la liceo kie mi deĵoris kiel profesoro. Ni scias ke la memoro estas aŭtomate elvokita pere la sensacioj ĉu fizikaj aŭ intimaj garditaj dum tempo en la subkonscio; estis tiu, kiu okazis en mia animo hieraŭ vespere. Ofte oni diras, ke la ordinara vivo etendiĝas en la tempon dankal ŝpuroj sur la tero sed ankaŭ per la memoro de aliuloj. Mi legis, ke tiu inda paro gastigis almenaŭ 4.000 esperantistojn de kiam ili decidis dediĉi parton de la loĝejo por tiu celo, kredeble mia subskribon oni povas trovi en iliaj vizitlibroj po du foje, ĉar mi denove vizitis ilin, ne por gasti sed por danke saluti ilin okaze de familia turisma vizito, ankoraŭ foje al Londono kaj Oksfordo. Mi ankaŭ gardas imagon firme gravurita mense de Grietje en la enirejo de la domego kie okazis la UKE, Berlino, 1999. Mi kuraĝas ĉi momente diri, kiam mia memoro iras al la rekontiĝo de tiu paro, ja voĝaganta al la infiniteco, kaj ankaŭ al ilia hejmo en 3 Dafforne Rd., kaj iliaj gefiloj, ke multaj homoj kiel mi mem kondolecas pro la foriro de Grietje nun, kaj pace gardas imagon de iliaj vizaĵoj, ŝia kaj de Philip, kune al la sono de iliaj voĉoj en intima kaj speciala loko.

Una aproximación a la vida y obra de Juan Régulo Pérez

cubiertalibro0002
Cubierta del libro Juan Régulo Pérez, una aproximación a su vida y obra. Sociedad Esperantista de Tenerife, 2017

Conferencia pronunciada el miércoles 29 de octubre de 2014, en homenaje a Juan Régulo Pérez en su centenario (1914-2014); celebrada en el salón de actos de la Real Sociedad Económica de Amigos del País de Tenerife y auspiciada por la Sociedad Esperantista de Tenerife. Es una aportación a la biografía del profesor Régulo realizada con la intención de que sea útil a futuros y más completos trabajos. Régulo ha dicho que el país de un autor es la lengua en la que escribe, por eso aquí aparece su vida entre dos espacios lingüísticos: la lengua española y el esperanto. No se ha dejado a un lado su importante faceta de impresor y editor que ocupó gran parte de su dedicación con una producción importante en español y en esperanto.  Descarga pdf.