Iom rilate “Kontralte”, Marjorie Boulton, 1955

KontralteCubierta0001
Kovrilo de John Hartley, 1955. Presis: Presejo Gutenberg.- La Laguna de Tenerife, Kanariaj Insuloj.

Iom rilate Kontralte, Marjorie Boulton, 1952

En la antaŭparolo, W. Auld rememoras sian hazardan trovon de Marborda ŝtono, kiu maldormigis sian scivolon pri la ne sufiĉe konata verkistino. Tiel, ŝajne, komencis emocia poetika travivaĵo de Marjorie Boulton en Esperanto. Tiamaniere Auld eksciiĝis, ke tiu poemo estis tiam la unua kaj unika de ŝi verkita en la internacia lingvo, sed konvinkita de la eblecoj kaj kapabloj de la ankoraŭ juna poetino, kuraĝigis ŝin por pluverkado de poemoj en esperanto. Kvankam ŝi havis jam ioman sperton poezii en la angla lingvo, laŭ Auld estis la internacia lingvo la taŭga medio por kanti poezie ŝiajn plej intimajn sentojn «…ŝi trovis sian apogean instrumenton en la internacia lingvo…» (W. Auld. Kontralte, p. 10), ĉar laŭ Auld «…tiu lingvo fariĝis esprimilo de niaj plej intimaj kaj sanktaj aspiroj, iel liberigis ŝian emocion kaj ŝian personecon…». Tiu estis fakte la momento de la leviĝo de la voĉo de la tiel nomata Skota Skolo per la poemaro Kvaropo, sur la grava decido de J. Régulo fariĝi esperanta eldonisto en 1952, kaj presi esperantajn librojn en lia olda familia presejo Gutenberg en La Laguna (Tenerife, Kanariaj Insuloj).

«Mi estas tri…», ŝi asertas poeme en “La triopa memo”: la digna lektorino, de akademia inklino; la virino simpla, primitivtortura pro deziroj kaj, laste, la poetino observante la aliajn tri memojn (La triopa memo, Kontralte, p. 13). Sed, mi pensas, ke ŝi estas multe pli komplika, kiel korespondas al ege vasta personeco. Kiu legus Kontralte (kvazaŭ krio en la animo, povus signifi), sin trovos en intima mondo je koro de junulino, suferanta pro amo kaj pro la altiroj de la vivo, ankoraŭ komencanta, nome, la poemkanto “Amaraj sonetoj” povas esti enda pruvo pri tio, kion mi ĵus diris. Junulino kiu priploras la unuan frakasitan amon kaj, kiel mevo flugilbatalanta kontraŭ la stormvento, dezirante supreniri serĉe de alia spaco, de alia plilibera momento de ŝia vivo. La postsignoj, surkore, de la perdita amo, ankoraŭ daŭrigas la doloron intiman, “Post dudek jaroj”, ŝi diras «Mi atendis/Dum eble dudek jaroj./La Koro krias en sia kaĝo:/ “Ili mensogis”.

Vid. Boulton, Marjorie. 1955. Kontralte. Antaüparolo de W. Auld. J. Régulo – Eldonisto – La Laguna – Kanariaj Insuloj.

Anuncios

Responder

Introduce tus datos o haz clic en un icono para iniciar sesión:

Logo de WordPress.com

Estás comentando usando tu cuenta de WordPress.com. Cerrar sesión /  Cambiar )

Google+ photo

Estás comentando usando tu cuenta de Google+. Cerrar sesión /  Cambiar )

Imagen de Twitter

Estás comentando usando tu cuenta de Twitter. Cerrar sesión /  Cambiar )

Foto de Facebook

Estás comentando usando tu cuenta de Facebook. Cerrar sesión /  Cambiar )

Conectando a %s