Kiam vi ne plu ekzistos

PalmaCanariaBotu00e1nico_P1050222.jpg
Kanaria Feniko. Endemia palmo de Kanarioj (Phoenix canariensis). Foto: L. Trujillo.

Kiam vi ne plu ekzistos…

Resumo: El la artikolo de Juan Régulo Pérez, «Kiam vi ne plu ekzistos», vid. Rikolto, Fonto, Chapecó-SC, Brazilo., p. 453-455.

Estas bela, eble nostalgia, rakonto de Juan Régulo, kiun mi imagas kiel meditado de la aŭtoro pri la ekzistado kaj la morto de l’homo, kiu malkovras frue la dramon, ekde la infaneco, pri sia naskiĝo kaj estonta fino. Sufiĉe aĝa jam, li aĉetis grundon kaj dometon en la insulo La Palma, proksime al lokoj kiuj vidis lin je lia naskiĝo kaj kiel kuranta infano sur tiuj belaj peizaĵoj. En 1972, eble dum somera libertempo, kunportis salikŝoson «alvenintan de Eŭropo» por kunigi al jam starantaj arboj, inter ili draceno kaj feniko. Fari la laboron por planti arbon, fosi truon sufiĉe granda en la tereno, kaj ankaŭ, mi pensas, havi liberan tempon por pripensoj en tre bela, silenta kaj ekskluziva loko, helpis la aperon de alvokoj plejintimaj. Planti arbon por ornamo de la ĝardeno estas normala decido, sed samtempe arbo estas vivanta estaĵo kun signifoj de logdaŭra ekzistado, eble la ŝosarbo ĵus plantita pluvivos la ĝardeniston.

Li rilatas la historion de saliko, kiel eŭropa arbo, kun la komplika historio de la olda kotinento; ĉiam la arboj, kompreneble saliko ankaŭ, akompanis la historiojn de la popoloj. La saliketo de la ĝardenisto, li pensas, kreskiĝos kaj fariĝos plenaĝa, bela kun larĝaj distaŭzitaj girlandoj, fleksebla kaj dancanta foliaro, la ĝardenisto dezirus vivi sufiĉe por vidi, iom post iome, la kreskadon de la tiam nur infanarbo.

En la sama horto estas aliaj plenkreskaj arboj, li interesiĝas pri du el ili: draceno kaj feniko. Ambaŭ kanariaj arboj, endemioj, tiuj ĉi venis al la insuloj sur ondoj de la maro, ventblovitaj aŭ en la bekoj de la birdoj. Ili evoluiĝis sur la insuloj kaj fariĝis propaj de la aŭtoktona botaniko. Draceno kaj kanaria palmo (feniko) ambaŭ kunvivis kun la gŭanĉoj (indiĝenoj de Kanarioj) kaj kontemplis ilian malaperon dum la XVa kaj XVIa jarcentoj. La aŭtoro sentas intime ke la morto alproksimiĝas, tial li skribas «…Kiam vi ne plu ekzistos… Ĉar, certe, vi ne estos kiel la jarkaduka ulmo de la poeto, tiu mirarbo, kiu, jam sur la sojlo de la sennoma transaĵo, majsune kreskigis al si brilverdan branĉeton por lin printempeĥe adiaŭi…».

Anuncios

Responder

Introduce tus datos o haz clic en un icono para iniciar sesión:

Logo de WordPress.com

Estás comentando usando tu cuenta de WordPress.com. Cerrar sesión /  Cambiar )

Google photo

Estás comentando usando tu cuenta de Google. Cerrar sesión /  Cambiar )

Imagen de Twitter

Estás comentando usando tu cuenta de Twitter. Cerrar sesión /  Cambiar )

Foto de Facebook

Estás comentando usando tu cuenta de Facebook. Cerrar sesión /  Cambiar )

Conectando a %s