“SOJFO” POEMARO DE LAJOS TARKONY

Lajos Tarskony (1902-1978)

 

La klapoj de la libroj eldonitaj de Juan Régulo Pérez (1914-1993) ĉe la libroserResultado de imagen de Lajos Tarkonyio Stafeto estas por kiu ajn leganto surpriza skatolo. Tiel estas por tiu kiu akompanas al Soifo, la poemaro de L. Tarskony. La libro, kiun mi legas, flaviĝinta de la tempo agrablas ekde la unua rigardo al la kovrilo de Jan Schaap, la desegnisto de la unuaj eksteraĵoj de la esperantaj eldonoj de Régulo, kiu mortis pro akcidento ankoraŭ juna, domaĝe. Régulo, kiu estas la kaŝita verkisto de la referenco diras ke «…Ĉi tiu volumo estas magio kaj konfeso: en ĝi sin malkovras antaŭ ni homo en la intimo de ducent paĝoj, homo, kiu povas la intimon elvoki per la nura tono de sia voĉo…». La esperanto de Régulo ŝajnas esti senartifica, nekomplika kaj klasika, mi tuj pensas que li profesie estis filologo de latinidaj lingvoj.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Unuiĝintaj Nacioj informado kaj la internacia lingvo Esperanto

La reto de 63 Informaj Centroj de Unuiĝintaj Nacioj estas fundamento de la kapablo de la Organizaĵo atingi homojn tutmonde kaj disvastigi sian historion inter ili en iliaj propraj lingvoj. Tiuj centroj, laborante kune kun la UN-sistemo, kunlaboras kun la informaj kaj klerigaj institucioj, registaroj, civilaj socioj, kaj privataj sektoroj. Ili ankaŭ subtenas librejojn kaj […]

a través de Informaj Centroj de Unuiĝintaj Nacioj — un esperante

Aventuroj de pioniro de Edmond Privat

Privat
Edmond Privat (1889-1962)

Aventuroj de Pioniro estas aŭtobiografia verko de Edmond Privat (1889-1962); ĝi aperiĝis en la libroserio Stafeto, beletraj kajeroj n-ro 17, J. Régulo Eldonisto, Presejo Gutenberg, La Laguna, Tenerife, 1963. Tajpopreta kaj prologita de Henri Vatré, kun la helpo de Paul Bouvier, bofrato de Privat, kaj interkonsente kun la eldonisto por ĝia postmorta publikigo. Tralegante la detalojn de tiu ĉi olda kaj flaviĝinta libro, perdita en la bretoj de mia laborĉambro, oni malkovras interesajn travivojn en la esperanta movado tra longa periodo depost 1906. Mi estas nun releganta ĉi tiun verkon emocie kaj delice, tralegante la interesajn ĉapitrojn rakontitajn kun facila, klasika, zemenhofa stilo. Korfrapas la noto pri la morto de Zamenhof, Privat rememoras la lastan fojon ke li vidis lin vivantan sed tre malsanan kaj senfortan. Nun kiam oni plenumiĝas la 100-an jariĝon de la forpaso de tiu homa referenco, ni la nunaj esperantistoj sentas sin komunikiĝantaj al tiuj homoj kaj eble ankaŭ al tiu epoko ligita al belaj utopioj kiel estas Esperanto.

Grietje Buttinger (1924–2017), eltranĉaĵo de la Revuo Esperanto (Majo, 2017)

Grietje Buttinger (1924–2017)
Grietje Buttinger (1924-1917)

En la aĝo de 92 jaroj, s-ino Grietje Buttinger forpasis la 28-an de februaro 2017.Sino Buttinger naskiĝis Grietje Haisma la 27-an de oktobro 1924 en Drachten, Nederlando. Ŝi renkontis Philip Buttinger en 1940 kaj venis al Anglujo en majo 1948 por edziniĝi al li. Ili havis 9 infanojn, kaj la familio loĝis en granda domo en Londono. Post la esperantistiĝo de Philip, li kaj s-ino Buttinger komencis gastigi esperantistojn el la tuta mondo. Dum la jardekoj pli ol 4000 homoj gastis ĉe ili kontraŭ tre modesta kosto. Postla morto de Philip kaj ankaŭ post transloĝiĝo al alia domo, s-ino Buttinger daŭrigis la gastigadon. Dum la UK de 2013 en Rejkjaviko, pro la multjara gastigado, s-ino Buttinger estis honorigita per Diplomo pri Elstara Agado de UEA. Laŭ la propono de la familianoj, Esperanto Asocio de Britujo ricevas mondonacojn ŝiamemore.

La canción del pirata de José de Esproncedada

José de Espronceda (1808-1842)

En mis clases de literatura durante el bachillerato, a menudo me sentí atraído por el encanto de la literatura y de la poesía comentada por el profesor D. Pablo Pou Fernández, sensible, azoriniano y poeta. El profesor de literatura y lengua, explicaba muy inspiradamente mientras paseaba entre bancos de los escolares, sentados de dos en dos y distribuidos en el aula con ventanales hacia el patio de recreo y deportes de aquel instituto de la calle Enrique Wilson. A veces leía textos originales mientras paseaba con miradas intermitentes hacia los jóvenes oyentes y también con otras que se perdían cabiladoras; a su vez, con voz mezclada con la complacencia y disfrute transmitido por el brillo de sus ojillos cargados de cierta picardía. La canción del pirata de José de Espronceda es el poema arquetipo del movimiento literario romántico que suele quedar grabado en la memoria si bien, con el tiempo, algo difuso ya. Es un canto a la libertad sinigual con imágenes de espacios marinos en movimiento «…olas de plata y azul…» y el viento sobre las velas hinchadas y proa abriendo caminos en la mar como hacia el futuro que me parecía esperanzador entonces; con la salina brisa marina acariciando con su frescor la cara y  enmarañando el pelo, el espíritu queda bien expresado en los siguientes versos (3ª estrofa, versos 26-29).

Que es mi barco mi tesoro
Que es mi dios mi libertad
Mi ley la fuerza y el viento
Mi única patria la mar

A veces me pasa, no se explicarlo bien, me vienen imágenes y evocaciones como recuerdos de cosas lejanas quizás perdidas en lo profundo de la conciencia; eso me ocurrió durante el tiempo desvelado la otra noche.